کنار هر قطره اشکم . هزار امید که بر باده
اونقدر امیدهایی که چشمهام ز کف داده
صدام میلرزه از گریه . گریه ای که چون زهره
عشقت شد برام گریه . تبسم با لبام قهره
تو که گفتی دوست دارم . لابد بازی لبهات بود
همیشه رنگ خودخواهی توی نگاه چشمهات بود
همه عشقهای دنیا . من میخواستم مال ما شه
اما تو یکدم نذاشتی بین ما غصه نباشه
گله های منو بشنو . تو که دل سنگ و بیرحمی
هزار بار مرگمو خواستم . تو که هیچوقت نمیفهمی
چشام پرشده از خون . دلم ماُ من آهه
میگیره جونمو آخر . عمر عشق چه کوتاهه
شدم گوسفند ساده لوح میون گله احساس
عجب رسمیه این عشق سر چنگال گرگ دعواس
ببخش خوبم اگر این عشق کینه رو بتو رو کرد
نفرین به دل ساده ام .......که به چنگال تو خو کرد
فکر میکردم با یه پیوند تا ابد با تو میمونم
نمیدونستم یه روزی ... تو رو از خودم ندونم
خسرو آبان ۸۸
